မင္းဒုကၡေရာက္ေနတာေတာင္ မကူညီရေကာင္းလား လို႔
ေဒါသမထြက္ပါနဲ႔။
ဘယ္သူကမွ မင္းကိုကူညီဖို႔ တာဝန္ရွိမေနပါဘူး။
မင္းရဲ႕အခက္အခဲေတြ အက်ပ္အတည္းေတြကို
အလိုက္တသိနဲ႔ နားမလည္ရေကာင္းလား လို႔
အျပစ္မတင္ခ်င္ပါနဲ႔။
ဘယ္သူကမွ မင္းကိုနားလည္ေပးဖို႔
လူလာျဖစ္ေနၾကတာ မဟုတ္ဘူး။
မင္းအထီးက်န္တယ္ အေဖာ္မျပဳရေကာင္းလား လို႔
မနာၾကည္းလိုက္ပါနဲ႔။
မင္းေလွ်ာက္ေနတဲ့လမ္းမွာ
မိသားစုေကာင္း/မိတ္ေဆြရင္း/အေဖာ္မြန္စစ္
ပါခ်င္ ပါလာမယ္။ မပါခ်င္ မပါဘူး။
လမ္းခုလတ္က လွည့္ထြက္သြားတာလည္း
ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။
ေသခ်ာတာ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့လမ္း!
ကိုယ္တိုင္ဆံုးေအာင္ ဆက္ေလွ်ာက္ရမွာပဲ။!
ဂ႐ုစိုက္မယ့္သူရွိရင္ ဂ႐ုစိုက္ခံလိုက္။
ဘယ္သူမွ မရွိဘူးလား?....
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂ႐ုစိုက္!
ခ်စ္ေပးမယ့္သူရွိရင္ အခ်စ္ခံလိုက္။
မခ်စ္ေတာ့ဘူးလား?
လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္!
သူတစ္ပါးစိတ္ႏွလံုးအိမ္ထဲမွာ ေနရာတစ္ခုရဖို႔ဆိုတာ
မင္းေတာင္းဆိုလို႔ မရဘူး။
တစ္ဖက္ကေပးသေလာက္ပဲ မင္းေနရမယ္။
ေက်နပ္တာ မေက်နပ္တာ မင္းကိစၥပါ။
ဘယ္သူကမွ မင္းခံစားခ်က္ကို ေမးေနမွာမဟုတ္ဘူး။
ဒါေတြဟာ သမ႐ိုးက်ျဖစ္စဥ္ေတြေလ။
ေထြေထြထူးထူး ေၾကကြဲမေနနဲ႔။!
ကိုယ့္ကိုကိုယ္မွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္မထားရင္
ဘယ္သူကမွ မင္းစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္
ထားႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။
No comments:
Post a Comment